Roaring sixties

De filmklassiekers legt in haar eerste editie de nadruk op de jaren ’60. Een roerige tijd, ook in de filmindustrie.

Het eind van het zwart-wit tijdperk dient zich aan en de vrouw is niet langer een accessoire op het witte doek. Audrey Hepburn steelt de show als de iconische, excentrieke Holly Golightly in Breakfast at Tiffany’s . De jaren daarop is de bevrijding van de Hollywoodvrouw compleet met Jane Fonda als sexy powerastronaute in Barbarella en Faye Dunaway als moorddadige bankrover in Bonnie & Clyde.

De Europeanen kiezen begin jaren zestig hun eigen koers en experimenteren erop los. Franse Nouvelle Vague-regisseurs als Godard, Truffaut en Resnais breken, evenals markante Italiaanse regisseurs als Fellini en Antonioni, met de regels van Hollywood, waar alles gericht is op ‘zo echt mogelijk’.

Het eind van de sixties luidt in Hollywood ook het eind van de western in. Films als de Wild Bunch en Butch Cassidy and the Sundance Kid  laten ons sleetse cowboys zien, die hun laatste kunstje opvoeren. Ook het drama Midnight Cowboy valt in deze categorie te plaatsen: de naïef dromende ‘cowboy’, die opgeslokt wordt door de grote stad. In Easy Rider, de lowbudget kaskraker geïnspireerd op The Searchers (1956) van John Ford, zijn de paarden vervangen door motoren. De hoofdpersonen zijn moderne cowboys en heten niet voor niks Billy (the Kid) en Wyatt (Earp).

En de humor, die was er genoeg in de sixties. Kubrick’s gitzwarte, politieke komedie Dr Strangelove or how I learned to stop worrying and love the bomb sloeg net zo hard in als de bom waarvoor gevreesd werd. De Cubacrisis lag vers in het collectieve geheugen en de Koude Oorlog op zijn koudst.

Alleman: de best bezochte documentaire in Nederland ooit

Ook Nederlandse regisseurs brengen enkele spraakmakende films voort. Het Gangstermeisje (1966), naar een roman van Remco Campert, wordt als de eerste Nederlandse Nouvelle Vague film beschouwd. Alleman, een documentaire uit 1963 van Bert Haanstra, toont de Nederlander vlak voor het hippietijdperk in al zijn diversiteit. Haanstra wint met zijn film diverse prijzen, waaronder een Gouden Beer op het filmfestival van Berlijn, en sleept nominaties voor een BAFTA Award en een Oscar in de wacht. Het is nog altijd de best bekeken Nederlandse documentaire.